Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Koncert muzyki dawnej - w Filharmonii Narodowej
Kiedy
19 maja 2019 (niedziela) g. 18:00
Gdzie
Filharmonia Narodowa, Sienkiewicza 10 (Sala Koncertowa) (mapa)
zamknij
Cena
95 zł - 126 zł
filharmonia.pl/

Wykonawcy:
Orchestra of the Age of Enlightenment

Program:
Johann Sebastian Bach - III Suita orkiestrowa D-dur BWV 1068 [20']
Johann Sebastian Bach - I Suita C-dur BWV 1066 [21']
Przerwa [20']
Johann Sebastian Bach - II Suita orkiestrowa h-moll BWV 1067 [20']
Johann Sebastian Bach - IV Suita orkiestrowa D-dur BWV 1069 [20']

Cztery Suity orkiestrowe Bacha jawią się nam dziś jako spójny cykl, lecz najpewniej powstawały osobno, w sporych odległościach czasowych, tradycyjna zaś numeracja niekoniecznie odzwierciedla ich chronologię. Przypuszcza się, że co najmniej dwie – I Suita C-dur BWV 1066 oraz IV Suita D-dur BWV 1069 – to kompozycje z czasów pobytu kompozytora na dworze w Köthen (1717–1723). Pierwszy przekaz Suity D-dur BWV 1068 pochodzi z Lipska, z ok. 1730–31, zaś Suity h-moll BWV 1067 – z 1738–39. Wszystkie utrzymane są w gôut français, bardzo modnym wśród niemieckich kompozytorów tego okresu. Francuska stylizacja przejawia się zwłaszcza w budowie, dominującej nad całym dziełem, monumentalnej uwertury, nawiązującej do wzorów Lully’ego (jego wielkim admiratorem był książę Leopold, chlebodawca Bacha w Köthen). Jest ona trzyczęściowa, rozpoczyna się patetycznym Grave z typowymi rytmami punktowanymi, po nim pojawia się fugowane Allegro i powrót Grave. Dalej następuje cykl stylizowanych tańców, także francuskiej proweniencji. Bach rezygnuje z konwencjonalnego następstwa allemande-courante-sarabande-gigue, dominującego w większości ówczesnych suit. W obu suitach D‑dur z tego zestawu pochodzi jedynie gigue (w BWV 1068), a poza nim gavotte, menuett, bourrée. Częścią Suity BWV 1068 jest przesławna, seraficzna Air, znana z mnóstwa (niekiedy osobliwych i pretensjonalnych) aranżacji, często jako „Aria na strunie G”. Ów zupełnie nieadekwatny tytuł pochodzi z XIX‑wiecznej przeróbki: niemiecki skrzypek August Wilhelm przetransponował melodię Arii w całości na najniższą strunę skrzypiec. To niezbyt szczęśliwe opracowanie miało przynajmniej tę zaletę, że wydatnie przyczyniło się do spopularyzowania, znanej dotąd raczej koneserom i naukowcom postaci Bacha i było pierwszym jego dziełem zarejestrowanym fonograficznie (1902).


źródło: organizator